Studeerde beeldhouwen aan de Antwerpse academie en het Hoger Instituut, en maakt ook schilderijen, collages en etsen. Zijn werk sluit grotendeels aan bij modernisten als Henri Laurens, Maillol, Archipenko en Brancusi, en heeft een vrij uitgesproken humanistische grondslag. Ook in de keus van zijn onderwerpen domineert een klassieke geest: naakt, stilleven en landschap.
Het landschap is voor Aguirre een manier om een relatie te laten zien tussen architectuur en de horizon. De horizon creëert een afstand en een overzicht, waardoor wij onze positie in de ruimte beter aanvoelen. Aguirre stelt dat het zien van een horizon noodzakelijk is voor de mens om zijn geestelijk evenwicht te bewaren.

Architecturale elementen als schoorstenen en wanden kunnen een bewoning suggereren, terwijl trappen, bruggen of aquaducten de mogelijkheid oproepen om van het ene punt naar het andere te gaan en dus in gedachten een zekere afstand af te leggen binnen de sculptuur. Dit gevoel voor afstand en ruimtelijkheid binnen het werk uit zich ook in maquette-achtige structuren, waarin een bepaalde harmonie wordt opgeroepen tussen twee of drie discreet uit elkaar staande elementen.

 Ook water speelt een grote rol in zijn werk: het water als eerste basisbehoefte en conditie voor elke vorm van leven. Zo bv. leidingen, aquaducten, reservoirs, een fonteintje, etc.

De neiging naar eenvoud en primaire levensbehoeften leidde naar het gebruik van 'arme' materialen uit Afrika. Vaak gaat het om vormen die in Afrika dienst doen als recipiënt: noten, dozen, conserveblikken, kalebassen, vazen en zo meer. Ook de idee van recuperatie is er dominant: alles kan opnieuw gebruikt worden, elk ding heeft meerdere levens.

Met zulke eenvoudige elementen maakt Aguirre bescheiden en poëtische assemblages, waaruit een zekere zwier en humor spreekt. Vanuit zijn eigen ambachtelijke oriëntatie laat hij sympathie blijken voor de geïmproviseerde maar zeer ingenieuze ambachtelijkheid van de Afrikaan, die met de simpelste middelen tot verbluffende oplossingen komt.

Hij realiseert zijn assemblages ook als gipsen afgietsels, of als bronzen. Zo worden de werkelijke materialen geneutraliseerd en verliezen ze hun directe herkenbaarheid - een werkwijze die o.m. Picasso vaak gebruikte.

Paul Ilegems
01.09.2002