portaal
agenda
artikels
piron
boeken
muziek
favorieten
nieuwsbrief
contact



nieuw
kunstenaars
educatief
per auteur
John Currin
(° 1962)

Lovers in the Country (1993)

The Wizzard (1994)

Currin is een van de meest originele en vernieuwende kunstenaars vanaf 1990. Hij schildert figuratieve beelden in een zeer subtiele en geraffineerde stijl. Zijn werk bestaat voor het grootste deel uit portretten en naakten. Deze zeer traditionele thematiek wordt echter op verrassende wijze benaderd, waardoor bij de kijker een zekere twijfel wordt gewekt, een frictie tussen geloven en niet-geloven. Haast altijd is er een of andere overdrijving in het spel, bv. een anatomische overdrijving (vrouwen met enorme borsten) of een overdrijving in de expressie (neigend naar de karikatuur).

 

The Old Fence (1999)

The Producer (2002)

Sommige werken zijn heel kitscherig, en ook gebaseerd op beelden uit het kitsch-repertoire. Andere zijn ronduit idioot of grotesk, als cartoons. Ook het werk van de All-American schilder-illustrator Norman Rockwell speelt mee (deze Norman Rockwell maakte in de jaren 1940 tot '70 elke week een groot olieverfschilderij, dat het omslag sierde van de Saturday Evening Post. Heel zijn oeuvre is een verheerlijking van de American Dream). Bv. een groep schoolmeisjes die samen sigaretten zitten te roken.

Vaak verwijst hij ook naar bekende voorgangers: Otto Dix bijvoorbeeld, of Georg Grosz, Christian Schad en Beckmann. In weer andere doeken is een erotische perversie voelbaar, als in het werk van de Franse schilder Balthus.

Currin grijpt ook graag terug naar de Duitse renaissance en het maniërisme, en meerdere van zijn werken zijn duidelijk geïnspireerd door Lucas Cranach en Hans Baldung Grien.

De activisten (2000) 96x122cm

Currin maakt ook vele tekeningen in kleurpotlood en krijt, die erg onhandig lijken en verwijzen naar de werkwijze van amateurschilders en kitsch-artiesten.

Currin's werk valt niet onder een noemer te vatten. Hij beoefent een karikaturaal realisme, een vals-naïeve vorm van Bad painting, een post-moderne uitvergroting van het werk van Picabia. Zijn doeken lijken meestal te gaan over vrouwen en sexuele conventies, maar ook mannen en homo-koppels zijn frequent.

Paul Ilegems
05.12.2005

paul.ilegems@theartserver.be


top | 20 07 2008 12:42
print