Ik heb ze niet geteld, maar het moeten er een dertigtal zijn: sculptuurtjes in witgeglazuurd keramiek, in hoogte variërend van 10 tot 30cm, allemaal tesamen uitgestald op monumentale zwarte sokkel die met een reflecterende glasplaat is afgedekt. Nadia Naveau’s ‘Salon du Plaisir’, eerder al te zien in de Fabiolazaal te Antwerpen, siert nu de galerie Base-Alpha in Antwerpen. En plezier valt er aan deze installatie beslist te beleven. Het is een vrolijk, zelfs feestelijk geheel, dat de kijker bij nadere beschouwing ook heel wat binnenpretjes schenkt.

Het Salon du Plaisir  roept allereerst de glorievolle beeldhouwkunst in herinnering van de triomfen vierende 19de eeuwse wereldbourgeoisie, met haar eindeloze aaneenschakeling van steigerende paarden, laurierkransen en bliksemschichten, tere nimfen en volslanke godinnen, arenden en kanonskogels, gevallen helden en geknechte allochtonen (al werden die destijds nog niet zo genoemd). Op de Wereldtentoonstelling van 1900 in Parijs stonden ze uitgestald in het speciaal daartoe gebouwde Grand Palais, een eindeloze reeks gipsen die de koper kon bestellen in marmer of brons, naargelang zijn budget en het volume van zijn vestibule.

                    Grand Palais, Parijs, 1900.

Het lijkt wel of Nadia Naveau die beeldentuin van het Grand Palais in miniatuur heeft nagebootst, en net als toen kan elke sculptuur worden opgevat als een model voor een monument dat nog niet bestaat, maar wél meteen kan worden uitgevoerd op de gewenste schaal. Maar het gehele Salon blijft wel als één onverdeelbaar kunstwerk gelden.

Ook thematisch klinken er echo’s door van de 19de eeuw, maar op een manier die je onmogelijk ernstig kunt nemen. Hoe zwierig en virtuoos ook, er is altijd wel iets mis mee.
Een rechtopstaande stier met drietand, geflankeerd door brullende leeuwen, weet zijn expressie niet in de juiste plooi te krijgen en staart beduusd en sullig voor zich uit. Een duidelijk al wat aangeschoten kerstman krijgt zijn onstuimig uiteenstuivend span nauwelijks onder controle. Een brullende leeuw staat op een sokkel van dikke stronken brandhout die al volop vuur hebben gevat, zodat zijn achterlijf in lichterlaaie staat.Een extatische copulatie, geďnspireerd door Bernini’s Roof van Proserpina, vindt plaats op een gammele sokkel van scheefgezakte paletten in de traditie van Wilfried Pas (die Naveau’s leermeester was op de Antwerpse academie).

Naast brandhoutsokkels en Pasiaanse brokkelsokkels onderscheiden we verder nog olievatsokkels,  sokkels als smeltende ijsbergen, plumpuddingsokkels, tiramisusokkels.
Niet minder gevarieerd zijn de hoofddeksels (voor zover hier de menselijke figuren al niet voorzien zijn van een gewei): stetsons en oorlogshelmen, kerstmanmutsen en deukhoeden, Britse regenhoedjes en ingezakte schoorsteenvegershoeden, kabouter Plopmutsen, je noemt het maar (de fascinatie voor hoofddeksels is een vast gegeven in het werk van Naveau).
En overal tussenin wordt ruimte opgevuld met cactussen en vlammen, stalagmieten en slagroom, druipgrotten en koraalstructuren. De rijkdom van dit alles ontrafelen en openleggen, met de vele interferenties en knipoogjes die je als vanzelf ontdekt, is het grote en blijvende plezier van dit salon.

Openingsuren:

woensdag - zaterdag:  14-18u, of op afspraak

Paul Ilegems