Ieder individu ondergaat impulsen, doet ervaringen op en reageert anders. Zo wordt een individu gevormd: het is de evolutie van ontdekken en doorgronden die zorgt voor uniciteit van ieder individu.

Er zijn verschillen, gelukkig maar, verschillende thema’s worden aangehaald, maar zowel jonge als meer ervaren kunstenaars, uit welk werelddeel ook, lijken begaan met humanitaire kwesties. Hoe ervaart men elkaar en hoe leeft men samen in een wereld die steeds meer tot een dorp transformeert? Er wordt een poging ondernomen om de reële toestand bespreekbaar te maken en gelijktijdig ook kritiek te leveren op wantoestanden. Het komt er uiteindelijk op neer de toeschouwer bewust te maken van feiten die anders door de vanzelfsprekendheid der gewoonte over het hoofd worden gezien.

De Australische kunstenaar Alan Peascod (†2007) geeft met zijn porseleinfiguren een sociale commentaar op de hedendaagse maatschappij. Ook het werk van Herman Muys (B) kan hier gesitueerd worden en in zekere mate ook dat van de nog jonge Krista Grecco (USA)

     Herman Muys 'Minotaurus'          -      Krista Grecco 'Mossy Green dress'

Zwaar onder de indruk van een confrontatie met de armoede in derde wereld landen, en het onnoemelijke contrast met welvarende staten, besloot Peascod keramische sculpturen te maken, waarin hij de menselijke natuur probeert te doorgronden. Hij onderzocht hoe het komt dat de mens zijn waardigheid verliest, zelfgenoegzaam, hebzuchtig en egocentrisch wordt, meer nog naarmate de welvaart in de gemeenschap toeneemt. Hij toont de toeschouwer de menselijke fragiliteit en is er als geen ander in geslaagd subtiele momentopnamen te maken van gezichtsuitdrukkingen en van vluchtige houdingen, die ongedwongen het karakter vastleggen.

Ook Herman Muys (B) wil de fragiliteit van de mens en het mens -zijn bespreekbaar maken. Anders dan bij Peascod die via satire en parodie tot de toeschouwer tracht door te dringen, portretteert Muys strakke figuren, die hun waardigheid tegen elke kost trachten hoog te houden. Geen van zijn figuren is gerelateerd aan de werkelijkheid en toch voelt de toeschouwer zich verbonden met hun lot. Muys creëert getormenteerde figuren, die vaak gelaten, onderuit geschoven in een stoel of troon zetelen, maar bij wie arrogantie littekens heeft nagelaten. Er heerst dualiteit: een troeblerende tweestrijd van uitersten schept verwarring en zet de toeschouwer tot nadenken. Enerzijds wordt verval en kwetsbaarheid getoond, waardoor medelijden wordt opgewekt, maar anderzijds zijn er sporen van macht en hoogmoed, wat herinnert aan moordzuchtige tirannie. Vergankelijkheid van het leven en het aanvaarden van de fragiliteit van het leven, zijn moeilijke thema’s waar velen liever niet over nadenken en het als een vanzelfsprekendheid aan zich willen laten voorbijgaan. Muys ageert, want door bewustwording, koestert men dat wat men bezit.

De liefelijke vrouwenfiguurtjes van Krista Grecco (USA), voorspellen luchtigere bedenkingen dan de existentiële vraagstellingen van weleer, maar bezitten desondanks een kern van waarheid en herkenbaarheid. Men noemt het waarschijnlijk een luxeprobleem, typisch voor de hedendaagse maatschappij, toch streven veel het na: uiterlijke perfectie. Wat dat innerlijk te weeg brengt wordt vaak onderschat. Grecco creëert kleine keramische meisjesfiguren, niet groter dan 50cm, steeds in keurige pastelkleurige jurkjes met een fysische, intellectuele en technische perfectie, die de realiteit dient bij te sturen. Maar bij nader inzicht blijft weinig van die oorspronkelijke indruk overeind. Onder het suikerzoete oppervlak van gekrulde haren en zeemzoete jurkjes verschuilen een stel lelijke benen en een alles behalve delicaat figuur. De naïeve engelachtige gezichtjes tonen eigenlijk eerder schaamte, om de leugen die ze in stand trachten te houden. Er ontstaat een echo tussen het attractieve en het verwerpelijke. In de ideale lichamen verschuilen zich vaak de onperfecte geheimen van de realiteit. Haar doel is om via de heersende naïeve schoonheidsidealen aan te tonen dat de wereld niet perfect is en dat iedereen wel ergens onvolmaaktheden probeert te verbergen.

Akio Takamori - 'Sleeping mother and child'

Dan zijn er ook de liggende figuren van Akio Takamori (Jap), van wie het denkproces ongetwijfeld beïnvloed wordt door de moeizame relatie tussen Oost en West, tussen zijn geboorteland (Japan) en gekozen land (USA). Uit zijn benaderingen blijkt dat niet alleen gedragspatronen een belangrijke rol spelen, maar dat ook hier weer de positie van het individu ten overstaan van de buitenwereld van doorslaggevend belang is. Verstilt, met een minimum aan gebaren en gedetailleerd beschilderd, als waren de keramische figuren zijn persoonlijke canvas, speelt hij met de idee van omkeerbare denkpatronen. Het tonen van machtsposities impliceert meteen ook de onmacht die eraan verbonden is; sterkte versus zwakte, insider versus outsider etc. Kwetsbaarheid verwoordt hij visueel door de weergave van argeloos slapende figuren. Met gesloten ogen in een onbewaakte pose denken ze volkomen beschut te zijn tegen de buitenwereld en toch worden ze zonder het te beseffen steeds opnieuw bekeken door de outsider, die inmiddels ook wel insider is geworden.

Gundi Dietz 'Sophie'   -   Hans Fischer 'Ganz nähe'

Van een volledige andere orde zijn de schaars geklede vrouwenfiguren van Gundi Dietz (A). Waar andere kunstenaars trachten te choqueren door het "lelijke" te accentueren, probeert Dietz op een eerder licht erotiserende wijze rust en eenvoud aan haar figuren mee te geven. Iets te grote hoofden, de Aziatische oogsnede en het rode pruilmondje, maar ook de houding van de armen en de mudra – houding van de handen brengen een bijna boeddhistische mediterende rust over haar figuren. Ze bezitten een enorme bagage aan details en vaak worden contrasterende elementen samengebracht wat spanning creëert, maar evengoed verwarring wekt. Er is slechts een vaag gegeven en het is precies deze status van het niet kunnen doorgronden, wat blijft intrigeren. Als vrouw geeft zij een correcte hedendaagse weergave van de doorsnee vrouw in al haar complexiteit.

De ascetische witte figuren van Hans Fischer (D) staan in scherp contrast met de sensuele vrouwenfiguren van Dietz. In zijn beelden is slechts een vage verwijzing naar de menselijke figuur herkenbaar. Door een sterk doorgedreven abstrahering wordt enkel de essentie behouden. Het beeld is naakt, ontdaan van iedere bijkomstigheid en heeft een staat van puurheid bereikt, die een aangrijpende emotionele verbondenheid mogelijk maakt. Ook Claire Curneens’ (UK) figuren zijn wit, naakt en grenzen bijna aan een ascetisch puurheid, maar toch houdt zij het bij herkenbare mensenfiguren. Figuren, die hoewel vrouwelijk, toch steeds een eerder mannelijke uitstraling hebben en met een zachte melancholische blik de ruimte in staren. Hun houding ademt gemoedloosheid uit. Het is alsof de figuren berusten in hun lot, zoals de voorstelling van martelaren bij Italiaanse renaissanceschilders.

Ester Shimazu 'Mango, the yellow devil'   -    Claire Cumeens 'Standing figure'

De gulden middenweg tussen abstractie en figuratie wordt bewandeld door Maria Hooft(NL) die met een heldere, breekbare sensibiliteit figuren creëert die ondanks hun reductie, vol uitdrukking en overgave op de bühne verschijnen. De intense pose van tangodansers straalt innige warmte uit. Zonder gezichtsuitdrukkingen, zonder de aanwezigheid van voeten of handen; figuren niets meer dan twee dunne laagjes klei die de leegte omhullen, en toch overdonderen ze door hun sensualiteit.

Peter Hiemstra 'Kleine baas' 

Een vrolijke noot brengen de werken van Michael Flynn, Esther Shimazu en Peter Hiemstra. Impulsieve, turbulente keramische figuren,een vluchtige herinnering aan commedia dell’arte figuren, grotesk gebarend en toch steeds in perfecte balans, zo kan men het gehele oeuvre van Michael Flynn (UK/Ier)definiëren. Hij werkt impulsief, wat niet enkel af te leiden is uit zijn constructiemethode, de klei wordt met de vingers gekneed in herkenbare vormen, maar dat blijkt ook uit de ver doorgedreven vervaging van de meest essentiële details. Het is als kijken naar een schaduwspel, waar alle overtuigingskracht gebundeld zit in de vorm en in zijn gracieuze bewegingen. De intensiteit die uitgaat van deze doorgaans kleine figuren is bijzonder sterk. De menselijke figuur, zijn fysieke bewegingsmogelijkheden en de daaraan verbonden, vaak verborgen , innerlijke karakteristieken van zijn personages, lijken in een handomdraai vervaardigd, en precies daarin zit zijn kwaliteit: het nonchalant, maar trefzekere weergeven van de emotionele gemoedstoestand van personages. Esther Shimazu (USA) werd geboren in Honolulu, maakte haar studies af in Amerika en bleef er, maar de Aziatische trekjes, die in al haar figuren terug te vinden zijn, verraden haar oorspronkelijke Japanse wortels. Ze creëert kale, naakte, mollige Aziatische vrouwtjes, met een onnoemelijk precieze uitwerking van details. Zelfs een doffe glans op tong en tanden wordt niet achterwege gelaten. Haar figuren met groteske gebaren, uitgelaten en goedlachs geven de toeschouwer meteen een goed gevoel. Ook de figuren van Peter Hiemstra (NL) brengen spontaan een glimlach op het gezicht. Hij schept beeldverhalen, vaak geestig en bizar, maar soms ook triestig en integer. Zijn doel is het onvoorstelbare aanschouwelijk te maken en het ongrijpbare tastbaar.

Melissa Muys

Open op vrijdag, zaterdag en zondag van 14.00 tot 18.00 uur. Ander dagen op afspraak