Dimitri Casters en Eddy Symkens

De gebruikte materialen zijn niet steeds evident. Er is de acrylverf, die het basismateriaal is, maar er zijn andere vreemde toevoegsels in het spel als gips, gel, enz. Het geheel is beeldvormend voor een ontoevallige - toevallige situatie, waarbij het oppervlak geografische allusie verkrijgt in bijvoorbeeld eindeloos wit. De materie-oppervlakten zijn als het ware een verzamelplaats voor inleg van hiëroglyfen en andere kalligrafische tekens.

Het element 'abstractie' in zijn werk behoudt een menselijke dimensie en het blijft een leesbaar patroon in zijn totaal geschilderde oeuvre.

De onderlinge proporties bij de geometrische vlakverdeling charmeren de toeschouwers als een poëtische puzzel van intieme kleurnuances en de contradictie van de zachte en ruwe bewerking van het schildersdoek.

De schilder Casters streeft ook de perfectie niet na. Zijn composities zijn vrijblijvend helder in het perspectief van steeds een 'non-finito'. De belijnde plattegronden in meestal aardse colorieten zijn begrensde donkere gedachten die overschilderd worden met besneeuwd wit die valkuilen en onderaardse gangen maskeren. Met het aanwezige witte veld verdwijnt ook de sombere picturale aanzet van zijn tableaus.

Het schilderwerk van Dimitri Casters is een wereld van geluk in dimensies. De toeschouwer kan er in vertoeven en zijn/haar eigen verhaal mee stofferen. De geëxposeerde abstractie verschaft een lichamelijk en geestelijk genoegen en verscherpt onze intellectuele waakzaamheid. Het openbaart zich als een vergeestelijking van de materie. Het is er goed vertoeven.

Deze kunst van Dimitri Casters helpt ons op weg naar de andere levensrealiteit als een antidotum tegen de perversiteit van het huidige wereldbeeld.

Uit 'Kunstenaars en Galeries': Het recent oeuvre van Dimitri Casters is het meest verwant met het abstract expressionisme. Met contrastrijke composities, ritmisch opgebouwd en verrijkt met frisse kleuren, groeit zijn werk uit naar een verrassende beeldvorming die de kijker bekoort. Bovendien slaagt de kunstenaar erin om met suggestieve elementen en gestalten zijn verbondenheid met de medemens en zijn cosmos in beeld te brengen. Het is alsof hij een strijd levert met het leven, maar dan wel met een mistieke benadering van het gegeven. Gebruik makend van een beredeneerde symboliek en een rustgevend evenwicht tussen het zijn en de emotie, weet hij fascinerend uit te pakken. Het geheel oogt als een kleurrijke compositie die als het ware verhalend refereert naar de werkelijkheid om ons heen. Zijn geeigend kleurgebruik, in al zijn schakeringen, weerspiegelt zijn gevoelens van het moment. Elke compositie vertoont een heldere aanzet, vaak doorbroken met een geaccentueerde streep alsof hij worstelt met een onaangename ervaring. De spanning in de opbouw neigt naar speels optimisme. Bovendien slaagt hij erin om het geheel sfeervol om te toveren zodat de kijker er zijn eigen dromen kan bij aan te vullen. Zijn gepassioneerde creativiteitszin draagt een lyrische boodschap uit. Op een spontane wijze geeft Dimitri Casters uiting van zijn zielsverbondenheid en geestelijke verwantschap met het leven. Deze filosofische onderliggende gedachte wordt op een aangrijpende manier beeldend verwoord. Elementen worden harmonisch op doek uitgewerkt, waardoor de kunstenaar op een humaan spirituele manier zijn impressies prijsgeeft. Krachtig van vorm en met een symfonie van kleuren weet hij elke kijker te ontroeren. (F.de B.)

Willo Gonnissen over 'Chapters': Een schilderij is een vierhoek. Dat lijkt normaal, we staan er niet bij stil, het is een evidentie, De vierhoek, of juister, het getal vier is in het werk van Dimitri Casters echter een sleutelbegrip. Vier is het getal van het evenwicht, van de harmonie en de symmetrie. Vier seizoenen, vier windstreken, vier ledematen,...

Vier streepjes naast elkaar, gekrast, geschilderd of getekend. Vier vlakjes, vier punten, vier vlekken. Het is een motief dat constant opduikt in de schilderijen van Casters. Vier lijntjes, soms ook twee lijntjes in kruisvorm. Twee lijnen die elkaar in twee gelijke delen verdelen. Een kruis of een X. Opnieuw vier.

Casters tekent vaak vierkanten. Zelden zijn ze scherp en hoekig. Het vierkant wordt afgerond. Het vierkant wordt cirkel. De vorm blijft echter ondubbelzinnig vier zijden hebben. Telkens weer vier.

Soms zie je rastermotieven met kleine vierkantjes. Getallen, letters, symbolen en geheime formules worden in het raster aangebracht. De tekens doen een logica vermoeden. Wordt er iets berekend en in een logisch denkpatroon gegoten? Waarover gaan de berekeningen? Wat moet er begrepen worden?

Hier en daar duiken halve woorden op. Bij nader inzien staat de rest van het woord op een andere plaats in het schilderij of verbergt het zich in de tekening. Soms kan je een woord in verschillende richtingen lezen en verandert de betekenis: ‘TOL’ wordt ‘LOT’

De woorden en letters staan soms op hun kop, alsof de richting onbelangrijk is. Dat is ook zo. Het schilderij wordt gemaakt vanuit alle kanten tegelijk. Er is aanvankelijk geen onder- en bovenkant. Pas bij het ophangen bepaalt de kunstenaar de richting. Dat werkproces verraadt zich ook in de richting van de ‘drippings’. Casters laat vaak verf afdruipen op het doek. Niet zelden vloeit in de definitieve presentatie de verf schijnbaar naar omhoog of zijwaarts.

De handeling van het schilderen is bij Casters erg belangrijk. Hij refereert hiermee naar het ‘abstract expressionisme’ en de ‘art informel’. Het ‘doen’, de activiteit staat centraal. Letters en tekens ontstaan uit een soort ‘écriture automatique’ en vertalen wat er vanuit de ziel van de kunstenaar ongeremd naar boven komt.

Ook refereert Casters naar de materiekunst van Dubuffet en vooral Tapiès. Soms doen zijn doeken immers denken aan oude verweerde en afgebladderde muren met resten van bezetsel. Op de verweerde muren zijn graffiti-achtige symbolen en tekens aangebracht die verwijzen naar wiskunde, taal of keltische symboliek.

De kleuren zijn steeds ingehouden: oker, zandkleur, wat grijs en beige. Daarop worden  donkere vormen aangebracht, bijna zwart. of heldere witte vlakken met pastueuze gips. Tussen die vormen komen witte vloeiende lijnen in verf en zacht rode of zwarte tekens in krijt. De sfeer die de werken uitstraalt doet denken aan grotschilderingen van primitieve culturen. De aardkleurige tinten en het organisch gebruik van verf en gips verwijzen naar de natuur, naar stenen, naar de aarde zelf. De tekens en symbolen verraden een menselijke aanwezigheid. Probeert de mens de natuur te begrijpen?  Wilt de mens de natuur ordenen? Misschien verbeelden de doeken van Casters een tegenstelling tussen orde en chaos. Maar is bij nader inzien de chaos toch niet erg geordend? En zijn de orde, de formules de woorden en de berekeningen uiteindelijk niet ongrijpbaar en onbegrijpbaar?

Orde en chaos zijn misschien inwisselbaar in het universium van Casters. Wat blijft is de wil om te ordenen. De wens om te begrijpen. Het dwangmatig bevestigen van een orde, het zoeken naar een evenwicht, het markeren, verdelen, benoemen, begrenzen. Uiteindelijk wordt alles echter omgedraaid en op zijn kop gezet. Alles kan vanuit alle kanten bekeken worden. Een schilderij heeft vier kanten. Vier.

Eddie Symkens is geboren in 1964 te Menen. Hij volgde lessen in de Stedelijke Academie voor Plastische kunsten in Genk en volgde daarnaast verschillende ateliers. Ook heeft hij de unieke gelegenheid gekregen om met het team van de Vrije Universiteit van Brussel het beeldhouwermateriaal 'vubonite' te ontwikkelen.

Zijn werken vertrekken zelden vanuit complexiteit. Hij leeft en werkt in een wereld waar men telkens communiceert over ingewikkelde theorieën en veranderingen, en dit verklaart zijn bewuste keuze.

De uitdaging in zijn werk ligt in het verbeelden van de eenvoud, het minimaliseren van de complexiteit van de mens, van het zijn. Zijn observaties van de mens in dialoog met zijn geschiedenis, zijn psyche, zijn omgang met eindigheid, beperkingen maar ook met kennis en genialiteit, leiden tot een verbeelding waarin 'menselijkheid' wordt getoond.

De keramische sculpturen trachten de toeschouwer uit balans te brengen door de figuren zodanig te laten transformeren naar een tijdslijn waarin de toeschouwer zich afvraagt: zijn het figuren uit het verleden of uit de toekomst? Hierin laat hij de toeschouwer vrij en laat hij de beelden voor zich spreken.

De figuren stralen gezag en respect uit. Ze behoren tot een zekere klasse waar de ratio een belangrijk gegeven is. Dit schept een afstandelijke beredeneerde stoïcijnse impressie.

Voor zijn bronzen sculpturen zoekt hij naar een evenwicht tussen herkenning en vertekening: het menselijke lichaam wordt uit zijn context gerukt. De beweging van de bronzen sculpturen primeren op de anatomische realiteit.

De elementen menselijkheid en onaardsheid, identiteit en onwezenlijkheid brengen spanning in zijn composities. In het zoeken naar een balans zit wellicht de groeikracht van zijn werk. Aan de creatie van de beelden komen geen schetsen meer te pas. Het werk groeit al doende, wat de spontaniteit van zijn beelden ten goede komt.

Hij creëert zeer subtiele beelden die een permanente beweging uitbeelden, verleiding en lichtvoetigheid uitstralen.

"Als kunstenaar ben ik bezig met het menselijke, niet met louter vorm en theoretische constructiemogelijkheden", zegt Eddie Symkens. "Ik zoek naar een manier waarop de menselijke figuur kan gegoten worden in een nieuwe vormtaal, waarin de mens in al zijn kwetsbaarheid en niet louter het vormelijke naar voor springt. Ik ben een observator van de mens in dialoog met zijn geschiedenis, in dialoog met zijn psyche en in dialoog met religieuze aspecten van het leven. Hoe gaat de hedendaagse mens om met eindigheid, beperkingen, onvolmaaktheden, grenzen maar ook met kennis en genialiteit? Door deze vermenselijking is mijn kunst ook minder abstract geworden en zijn er duidelijke verwijzingen naar menselijke kracht en onmacht. Daardoor zijn mijn beeldhouwwerken toegankelijk voor wie wil openstaan voor wat ons allen aangaat. De menselijke emotie staat centraal, ik bekijk de mens in zijn geheel."

Hij creëert beelden voor binnen en buiten. Onlangs werd hij geselecteerd voor het boek: '14 Hedendaagse kunstenaars' onder leiding van Thierry Jonnaert.

Planning tentoonstellingen: www.galeries.nl/galerie.asp?galnr=3093

Gedetailleerde lijst van werken: http://web.artprice.com/store/galerie-ludwig-trossaert

Over de kunstenaars:

Dimitri Casters :  http://users.pandora.be/casters

Eddie Symkens :  http://www.eddiesymkens.be/

Open van woensdag tot en met zondag van 14.00 tot 18.00 uur. 

Maandag en dinsdag op afspraak