Karin Gielen

  send you all my love  (100 x 100 cm)  -   Jazz evenings in the park (100 x 100 cm)

De latere werken laten veel meer fysieke uitdrukking toe. Steeds wordt er geflirt met kleur en leegte, met zachtheid en kracht.  De kunstenares beheerst haar emoties maar ontkent ze niet, toont ze op het doek, maar vernielt de zachtheid van het compromis geenszins.  De kleuren krijgen een belangrijker plaats op het doek, niet zozeer in ruimte, maar wel in intensiteit.  Rood is veelal nadrukkelijk aanwezig, en van daaruit vertrekken alle emoties over het doek.  Zelfs wanneer het rood maar een hele kleine plaats inneemt (zoals in “rode lijn”) is het zo nadrukkelijk aanwezig dat het duidelijk wordt dat hier gevoelens en gedachten een niet aflatend conflict met elkaar voeren, ver buiten de grenzen van het doek.     

Rode Lijn (120 x 120 cm)           -            Emma (120 x 120 cm)

Kijk je bv. naar het werk “Emma”, dan wil je weten wie Emma is, vanwaar komt de kracht komt die het werk uitstraalt.   Je gaat het werk letterlijk lezen  om meer grip te krijgen op wat je ze aangrijpt, de tekst zuigt je mee in het doek, je nam afstand maar je moet nader komen, je moet ontcijferen, zelfs van taal veranderen; en uiteindelijk stel je je de vragen waarop emma het antwoord geeft. Het heerlijke gevoel, na tormentatie, afstand te kunnen nemen van de vraag wat de kunstenaar zou bedoeld hebben, maar welk antwoord het kunstwerk op jouw vragen heeft.

Wood and Wuttering (120 x 120 cm)      -   Beyond snow and ice (120 x 120 cm)

De werken zijn gemaakt in gemengde techniek, meestal acryl op doek, soms aangevuld met potlood wanneer er behoefte ontstaat om een woord, een zin, een herhaling toe te voegen.  De teksten verduidelijken het werk niet noodzakelijk, maar maken integraal deel uit van een  uitdrukking, een verwondering, een kinderlijke vluchtige gedachte, een diepe niet te ontcijferen wens.  Geregeld geeft Karin Gielen de vrije hand aan de materie, laat ze de verf over het doek tranen waardoor je een metafoor krijgt voor verdriet, of geluk.

In november 2004 schreef Stef Van Bellingen het volgende : “Haar schilderijen bestaan uit een diversiteit aan picturale sporen, laverend van nerveuze, heftige aanzetten tot fragiele, kalligrafische wendingen. Toch kan men zich niet van de indruk ontdoen,  dat alles afgewogen wordt tegenover die kern van leegte en afwezigheid. Wat op het eerste zicht een stilistische sprong lijkt, vertoont tegelijk een grote inhoudelijke continuïteit met het vroegere werk.  Als men de blik tot eerder werk richt, vallen daar de enorme vluchtlijnen op. Een beetje zoals in de pittura metafysica waarin de schaal der dingen bevraagd werd, wat zich uitte in bevreemdende proporties die de hengsels van onze dagelijkse ervaring uit de haak haalden. Dit lijkt vandaag Karin Gielens voornaamste bekommernis : het wegen van het belang der dingen. Toch is ze geen conceptuele kunstenares die een gedachte vanuit een strak theoretisch kader tot een vorm dwingt.

Met de tedere hand van de strandjutter (100 x 100)  -    Siddering van licht (90 x 90 cm)

Ze volgt de verf eerder intuïtief, raakt er door opgeslorpt en laat er zich in meeslepen, atmosferisch als een cycloon. De betekenis van sporen verankert zich in de aanwezigheid van een leeg oog. Precies zoals een cycloon zich bundelt rond een hoos van leegte. Haar werk zou echter misbegrepen worden, mocht men het interpreteren als de vrucht van een existentiële ondraaglijkheid. Het tegendeel is waar, haar zoektocht richt zich precies tot het absolute en dit ontspringt zonder twijfel aan haar durende dorst naar waarheid, kennis, inzicht en de reflectie over de plaats van de kunst in dit geheel. “

Het werk van Karin Gielen laat je niet onbewogen.  Hier wordt genieten niet een onbevangen en vrijblijvende rustpauze voor een kunstwerk, maar een deelnemen aan een proces.  Je wordt in de leegte getrokken, door de kleur weggegooid en je stelt jezelf de vraag waarop de kunstenares het antwoord poogt te geven.  Kunst verwaardigd tot dialoog en reflectie.  Elementair in haar opzet, complex in haar uitwerking. 

Del Mare (50 x 50)

Karin Gielen over haar werk:

"Duiding geven bij mijn werk is niet zo eenvoudig. Het is vooral structuur zoeken in de chaos, het onzegbare onder woorden brengen. Een schilderij is nooit de visualisatie van een enkele gedachte, een beeld of concept. Ik creëer veeleer ruimte waarbinnen een opeenvolging van verschillende indrukken, denkbeelden, bewegingen en emoties naast en over elkaar bestaan.

Gedachten en gevoelens verdringen elkaar en brengen soms een emotioneel overbevolking teweeg. Schilderen ontstaat steeds vanuit dit gevoel van overrompeling en relativering tegelijkertijd.

Het voortdurend afwegen van het belang der dingen is in het vroegere werk duidelijk voelbaar door het constant verwijderen of bedekken van alle nagelaten sporen van kleur of vorm. Elk oorspronkelijk gegeven wordt onmiddellijk teniet gedaan door het te overschilderen met variaties in wit.  Wit brengt me terug in de leegte, geeft innerlijke ruimte, staat voor het onbekende, het onbesliste.  Het lege doek als eindpunt.

Werken uit deze periode zijn o.a. “Een siddering van licht” en “met de tedere hand van de strandjutter”.

  ’t is de wind die blijft (110 x 120)    

Na een periode van ingehouden emotie en stille bedachtzaamheid, komt plots kleur opduiken aan de randen van het doek. Zoals Stef Van Bellingen het beschreef “Deze tekens bevinden zich fluisterend aan de rand, het zijn rafelingen van een kleed dat te omvangrijk is om door onze geest gedragen te worden”.   Inderdaad zijn het flarden van gedachten of beelden, plotse opwellingen die niet langer worden weggeschilderd, maar een plaats krijgen naast de leegte die nog steeds een belangrijk deel vormt van de compositie.

Wat zichtbaar blijft zijn dramatische aanzetten van heldere kleur, fragiele lijnen die voorzichtig een vorm suggereren of fragmenten van zinnen die ooit betekenis hadden.  Het gaat om een oncontroleerbaar verlangen naar communicatie van gevoelens en gedachten die dan weer vroegtijdig worden afgeremd.

Werken uit deze periode zijn o.a. “I send you alle my love”, “Jazz evenings in the park”, “emma”, “del mare”.

In het recente werk is een overgave aan het impulsieve en een groeiend vertrouwen in materie en toeval voelbaar.  Waar vroeger de intentie de overhand had, beschouw ik mezelf meer en meer als toeschouwer van wat gebeuren gaat.  Tijdens het schilderen zijn gevoel, intellect en toeval haast niet meer van elkaar te onderscheiden.

Er ontstaat een constante wisselwerking tussen het onbewust handelen en het beoordelen van wat blijft en verdwijnt.  Schilderen blijft een samenspel van het bedachte of gekozene enerzijds en het instinctieve, achteloze anderzijds.  Een zekere argeloosheid zorgt ervoor dat je dingen ontdekt die je niet bedenken kan.  “Le Hasard ne favorise que les esprits préparées” (Louis Pasteur).

Heldere kleuren nemen een steeds grotere plaats in, vooral aan de randen om buiten het doek verder te leven.  Wit blijft belangrijk in haast elk werk.  De verf wordt op alle mogelijke manieren aangebracht maar krijgt ook een grotere vrijheid, heeft een eigen leven.  Gekozen vormen zijn organisch en grillig, de natuur is nooit veraf.  

Flarden poëzie blijven hangen en nestelen zich tussen de verf.  Is het de inhoud die spreekt, de beweging van een geschreven woord of het verlangen naar wat verborgen is ?  Het voorbijgaand moment speelt een steeds grotere rol.  De plotse opwelling ontstaat en is alweer verdwenen maar het belang ligt uiteindelijk in de ene moment.  De beweging van een lijn, de actie maakt de tijd zichtbar. Het is zichzelf verliezen in het nu “met een serene, haast sacrale frivoliteit” (Alois Verhaert  2006).  Wat overblijft is een schilderij. Werken die hiervan getuigen zijn o.a. “Een berg vol winter”, “For once I steeds in the presence”, “taken with the undertow”.

De titels van de werken zijn deels geïnspireerd op poëzie van Bert Schierbeek en Guido Dobbelaere.

Karin Gielen (Essen 1963) woont in de provincie Antwerpen. 

Opleiding:

1981-1982: Art Workshops CHS - Massachusettes – USA

1982-1984: Kunstgeschiedenis Rijksuniversiteit Gent

1988-1992: Hog. Graad Schilderkunst – Sint-Michielscollege Brasschaat

1995-1998: Hog. Graad Schilderkunst – Sint-Lucasinstituut Kapellen

Tentoonstellingen:

2000: Galerij Den Doeyer – Nederzwalm

2001: Galerij J.  De Poorter – Antwerpen

2001: Galerij Lanart – Lichtaart

2002: Galerij Crearte – Schilde

2003: Galerij Henri Luyten – Brasschaat

2004: Art & Advice – Kermt

2006: Oude Kerk Attenhoven – Hoevenen

2006: Galerie Ludwig Trossaert - Antwerpen

Beurzen:

2003: Panamsterdam – Jorg Hasenbach Gallery Antwerpen

De galerie is open van maandag tot en met zondag van 14.00 tot 18.00 uur of op afspraak.