Hoe een tekst te schrijven als woorden nooit zwijgen; als de invalshoeken zich voortdurend verleggen en spiegelen; als andere teksten hun licht/schaduw – spel blijven dansen; als de accumulaties en fragmenten mekaar niet kunnen lossen?

Voortdurend is er taal. In de ernstige waan van een betekenis die zich kan afronden. In het tragikomische besef van het spel. In de bedwelming van het muzikale.

Zo ook slingert mijn beeldend werk zich tussen (te) veel en (te) weinig; dient het zich aan als beeldtaal, als spel van betekenaars die zich niet definitief laten toe-eigenen. Zo ook ontstaat het proces van de (aanvankelijk tragische) ervaringvan het ijdele woord dat amper iets dekt, dat overvloeit in de betekenis van louter klank.

Zo ontstaat het proces dat het voortdurend opschorten van het tekort laat horen als muziek tegen de witte achtergrond (zonder enige notie van solfège). Zo blijkt vrijblijvendheid wanneer ze zich op haar zijde draait vrijheid te zijn.

Voorbij het nihilisme, in een wereld zonder meer, waarin we (geworpen)medezijn zonder meer, valt het spreken en handelen samen met de zin; maakt kunst wereld. “ Le monde se trouve aujourd’hui en position d’art” zegt Jean Luc Nancy.

Als wereld ligt en staat en hangt mijn werk daar. Er is geen opening naar het begrijpen omdat er zelfs geen muur is. Het is naakt.

Het laat zich begrijpen (naast de binnengeslopen anekdotiek) tussen de regels, tussen de materie, in wat ik het waadruim noem. In de verhoudingen tussen de werken in een ruimte, in de verhoudingen tussen de snippers in een werk, in de verhoudingen tussen de kartels in een snipper, … in het sensibele overal.

14.04.2004