Nam June Paik (1932 - 2006) 

'De televisie kwelt al lang genoeg de intellectuelen, het wordt tijd dat de intellectuelen de televisie gaan kwellen.' deze uitspraak is tekenend voor Nam June Paik. Paik maakte als jongeling de opkomst  van de televisie mee. De hoge verwachtingen die hij bij dit nieuwe medium koesterde, werden niet ingelost. Televisie groeide in de eerste plaats uit tot een massamedium met een eenrichtingscommunicatie. Een groot aantal van zijn werken ontstonden vanuit deze fustratie. Voor Paik was de televisie verworden tot een vervlakkend instrument. Paik richtte zich met zijn werk op de creatieve en technische mogelijkheden van het medium en trachtte de communicatie met de kijker te herstellen. Vanaf de jaren '60 gaat Paik de televisiebeelden vervormen en manpuleren door ondermeer sterke magneten te gebruiken. Later gaat Paik samenwerken met Shuya Abe (vanaf 1964) waarmee hij een beeldsynthesizer ontwikkelde (1969) en waarmee op een meer gestuurde manier de beelden konden gemanipuleerd worden. Tijdens een reis naar New York leert Paik de celliste Charlotte Moorman kennen waarmee hij intensief gaat samenwerken. In 1971 maakt hij met Moorman het 'Concerto for TV cello and Videotapes' en later vormde de performance 'Opera Sextronique' voor behoorlijk wat commotie  

   Robotfamilie (1986) sculptuur met oude televisies       Performance met Charlotte Moorman en  radio's                                                                 Video BH   

Nam June Paik die geboren werd in Seoel op 20 juli 1932 kwam op jonge leeftijd samen met zijn ouders eerst in Hong Kong terecht en later in Tokio. Daar studeert hij muziek- en kunstwetenschappen en filosofie. In 1956 gaat Paik studeren aan de universiteit van Munchen waar hij in contact komt met Karlheinz Stockhausen. Later ontmoet hij de Amerikaanse componist John Cage door wie hij diepgaand beïnvloed wordt.

In die eerste periode experimenteert Nam June Paik met audiotapes afkomstig uit de radiostudio's van de WDR in Wuppertal. Hij houdt zich hoofdzakelijk bezig met muziekcollages en performances. Uit die tijd stamt zijn 'hommage aan John Cage' (1959) voor geluidsband en piano. Het stuk vormt een belangrijk scharnierpunt tussen zijn muzikale creaties en zijn bezigheden als videokunstenaar. Vanaf 1963, wanneer Paik gaat samenwerken met de 'Fluxus' beweging, wordt het element video steeds nadrukkelijker aanwezig in zijn werk.

Het is in 1963 dat Paik in Galerie Parnass in Wuppertal tentoonstelt met 'Exposition of Musik/Electronic Television'. Het is zijn eerste tentoonstelling waarin hij terlevisiemonitoren gebruikt. Vanaf de jaren '70 gaat Paik niet zelden grote installaties bouwen waarin tientallen monitoren tot grote beeldmuren opgebouwd worden. Voor de Olympische spelen in Seoel (1988) bouwt Paik een mediatoren opgebouwd uit 1003 monitoren.

Electronic Superhighway: Continental US (1995). Installatie met 47 kanalen in een gesloten circuit bestaande uit 313 monitoren in een stalen structuur.

Drie dagen, twee locaties, drie thema's en vooral: tal van presentaties. 

Vrijdag 29 september 
MuHKA_media: 20.00 uur, openingsperformance 'For Zen for Film' met pianoconcert door Heleen van Haegenborgh. 
Monty_ABN: 21.00 uur, opening videosalon met receptie, happenings en performances van Benjamin Vandewalle, Nicolas Baeyens en David Helbich.

Zaterdag 30 september 
Monty_ABN: 14.00 - 22.00 uur, videosalon, documentaires over Paik en de fluxusperiode en recent werk van jonge makers in de geest van Paik.

MuHKA_media: 20.00 - 22.00 uur Fluxfilm 'Anthology met muzikale begeleiding door Champ d'Action.

Zondag 1 oktober 
Monty_ABN: 12.00-24.00 uur 'The Magnetic Memory' exclusieve videomarathon met 12u hoogtepunten uit oeuvre van Nam June Paik.

MuHKA_media:

Waalsekaai 47 - 2000 Antwerpen - 03/242 93 57 - www.muhka.be/film

Monty_ABN:

Montignystraat 7 - 2018 Antwerpen - 03/238 91 81 - http://www.monty.be/