ISEL nr. 8
september - oktober 2005

ANOUK DE CLERCQ We ontmoeten de jonge mediakunstenares Anouk De Clercq in het minimalistische decor van haar appartement in Brussel. ‘Ik heb niet graag veel dingen om me heen’, zo verklaart ze het sterk ruimtelijke gevoel dat ons overvalt. Enkel een boekenkast, een tafel en een witte zetel breken de leegte. Kleine spullen en persoonlijke gadgets vullen een voorts lege schouw. Eliminatie ligt, net als in haar werk, aan de basis van de eenvoud die haar woonvertrek siert. ‘Barok is ballast’, benadrukt ze. FRANS VAN PRAET Het is broeierig heet in Antwerpen. Frans Van Praet, beeldhouwer, industrieel- en architectuurvormgever, nodigde me uit in zijn rijtjeshuis bij het oude justitiepaleis. Ik praat er met een bezield kunstenaar en een hartverwarmende man. Bij een lichte maaltijd neemt hij me mee op een reis doorheen zijn leven als kunstenaar en creatieve duizendpoot, en tijdens die tocht ontdek ik de optimist en levensgenieter die Frans Van Praet onmiskenbaar is. Later op de avond fietsen we naar zijn atelier in het 15de-eeuwse Mercator-Orteliushuis in hartje stad waar tal van kunstwerken, meubels en ontwerpschetsen een gedreven zoektocht naar harmonie illustreren.         KAAT TILLEY ‘Ze is mijn muziek’, zei Portugese zangeres Dulce Pontes over modeontwerpster Kaat Tilley. Een mooier compliment kan je moeilijk bedenken. De creaties van Kaat Tilley worden dan ook over heel de wereld begrepen en gewaardeerd. ‘Ooit was het anders’, zegt Kaat. ‘Mensen keken naar mijn werk en zeiden: ‘Magnifiek, maar zo zie ik mij niet over straat lopen!’ PATRICIA JASPERS In het Dexiagebouw aan de Pachecolaan dat niet lang geleden nog de vermaarde actuele kunstgalerie passage 44 huisvestte, ontmoet ik Patricia Jaspers. Zij is verantwoordelijk voor de kunstcollectie van Dexiabank. Met haar team van vier medewerkers zorgt zij voor de aanvulling, aankoop, sporadische verkoop, catalogisering, inrichting van tentoonstellingen, samenwerking met musea, bruikleen, contacten met galerieën en kunstenaars… Patricia Jaspers staat door haar functie midden in de Belgische kunst. Want daarop ligt de klemtoon: kunst van eigen bodem! Ze is wat grieperig, een hardnekkige bronchitis speelt haar parten. Desondanks voeren we in het mooie museum van Dexiabank, dat de twee hoogste verdiepingen van het gebouw in beslag neemt, een geanimeerd gesprek over het bewaren en vergaren van het nationale erfgoed.         SCRIVO ‘Hij heeft er veertig jaar over gedaan om te evolueren van een bolletje naar een streepje’, meldde ISEL.-hoofdredacteur Peter Cooreman ernstig, toen hij me vroeg om kunstschilder Scrivo te interviewen. Scrivo (pseudoniem van Arsène Joseph De Schrijver) lacht wanneer ik hem dit vertel. ‘Dat is de perfecte samenvatting, inderdaad. Ik ben begonnen met rondekes te schilderen, en nu ben ik bij de streepkes aanbeland. Het is een mooie abstractie van mijn oeuvre. Maar om zover te geraken is er een lange weg van zoeken geweest met vormen, kleuren, figuratie, materie, beweging, perspectief, enz… Om tot de eenvoud te komen moet er altijd een lange weg afgelegd worden. Ik beschouw dit als een evolutie naar het fundamentele. Ik schilder zoals ik ben. Wat ik schilder, komt uit mijn binnenste. Mijn meest intieme gevoelens, overtuigingen, revoltes en angsten spuw ik als het ware op het doek als een bevrijding van mezelf met een vraag naar de toeschouwer. Elk schilderij dat ik maak, is een zuiver zelfportret, zonder de minste maquillage, zonder te poseren en waarin men duidelijk mijn manier van zijn herkent. Mijn slachtveld, het doek waar ik een fusillade van kleuren opwerp, is mijn biechtstoel voor wat ik kwijt wil.’ TINE VINDEVOGEL ‘Sst, de kinderen slapen!’ Met een vinger voor haar lippen maakt Tine Vindevogel de deur open. De deur van een prachtig herenhuis in hartje Zwevegem. Op de tippen van onze schoenen sluipen we naar de ruimte waar de kunstenares mensen betovert met haar juweelontwerpen       ROLAND JOORIS Nu hij op pensioengerechtigde leeftijd het conservatorschap van het Roger Raveel Museum in Machelen heeft neergelegd, kan Roland Jooris zich helemaal op zijn gedichten concentreren. ‘Want dat beschouw ik toch als de essentie van mijn leven: gedichten maken, in elkaar knutselen of in elkaar peuteren, zoals de grote dichter Jos de Haes zou gezegd hebben.’ Ik praat met Roland Jooris in de heldere ruimte van zijn huiskamer, waar de schilderijen van zijn geliefde schilders Roger Raveel en Raoul de Keyser, maar ook die van zijn zoon Tom een onafgebroken dialoog met elkaar aangaan. Jooris vergast me op zwarte koffie en donkere vlaaien, en die donkerte past goed bij dit gesprek over Jooris’ poëtica in de Scheestraat in Kalken-Laarne, op een boogschot van Wetteren. JEF VAN CAMPEN In het centrum van Antwerpen, niet ver van de Onze-Lieve-Vrouwkathedraal, bel ik aan bij schilder Jef Van Campen. Niets laat vermoeden dat achter de ietwat sombere gevel een prachtig appartement schuilgaat: een dakterras, mooie houten vloeren, licht in overvloed en voldoende ruimte om tientallen schilderijen een plekje te geven. Mijn gastheer en ik nemen plaats voor een groot en imposant schilderij dat een fictief zicht op de Antwerpse haven toont. Radio Klara zorgt voor de muzikale achtergrond.     +32 9 324 84 34

Isel nr. 6
mei - juni 2005

In ISEL nummer 6 van mei en juni vindt u ondermeer: Yasmine "Bij mij is het alles of niet" Graaf de Kerchove de Denterghem "De natuur hoort niet in een keurslijf" Charlotte Vanden Eynde "Ik ben op zoek naar kwetsbaarheid" Casimir "Er zijn vele wegen, maar er is geen Rome" Malou Swinnen "Ik toon mezelf in de echo van ieder portret" Andy Wauman "Ik kan er tegen om bejubeld te worden" Erika Cotteleer "Ik denk graag fout" Han Bennink "Een juweel is een minisculptuur" En verder ook: cultuurkalender - musea, galeries. +32 9 324 84 34

Isel - nr.5
maart - april 2005

In ISEL nummer 5 van maart en april vindt u ondermeer:   Kristoffel Boudens "Mijn werk is gebaseerd op tekst, niet op letters"   Tine Embrechts "Misschien heb ik nu lang genoeg de onnozelaar uitgehangen..."   Glenn Sestig "Mijn architectuur is puur intuïtief"   Marina Yee "Ik geloof in de innerlijke kracht van de vrouw"   Jan Hoet "Grote kunst reveleert zich in het detail"   Geneviève Van Bastelaere "Ik wil niet choqueren, wèl confronteren"   Peter De Cupere "Ik zié zo graag"   Simonne Muylaert 'Een juweel is een minisculptuur"   En verder ook: cultuurkalender - musea, galeries. +32 9 324 84 34

Isel - nr.4
februari - maart 2005

EMIELE HOORNE ‘De eerste dimensie is de geest. In de geest ontstaat het idee voor het kunstwerk. Dat idee vindt zijn concrete realisatie in de tweede dimensie, de drukvorm. In die tweede dimensie oefent de kunstenaar zijn métier uit. Hij graveert een lino, etst een ets, creëert een digitaal werkstuk, snijdt een drukvorm in hout uit… Hij maakt de negatieve vorm van dat wat hij gerealiseerd wil zien in de afdruk. En dan komt de derde dimensie: het resultaat. Maar dit is niet het eigenlijke kunstwerk, maar de afdruk ervan!’ FRED EERDEKENS ‘Door licht te projecteren, kregen de silhouetten een zwevende en engelachtige verschijning. Ik zag dat licht de oorzaak was van schaduwen, dat ze de ware essentie van het werkelijke beeld toonde. Die ingeving was de ultieme drijfveer om te gaan eperimenteren. Ik begon meer betekenis te vinden in het ‘beeld van het beeld’. Het was alsof ik de dubbelzinnigheid uit de dingen kon halen, de waarheid zeg maar.’         CLAIRE BATAILLE ‘De tafel H2O was een opdracht van Bulo. Dat is een echt succesnummer. Ik kan dat nauwelijks geloven. Wij zijn teruggegaan naar het beeld van een gewone tafel. Ik geloof dat dit een deel van het succes is. Weet je, de H2O wordt in een Amerikaanse universiteit gebruikt. Momenteel werken er acht Nobelprijswinnaars aan onze tafel. Dat vind ik pas fantastisch.’ HERR SEELE ‘Als ik mezelf als schilder zou omschrijven, zou ik me een door het classicisme geïnspireerde expressionist noemen. Ik heb in Italië gestudeerd. Ik dweep niet met het lelijke zoals mijn stadsgenoot James Ensor dat deed. Maar ik sta wel in Ensors traditie en zijn geest, want ik teken ook graag domme mannetjes. Ensor en ik spotten met alles. Niets is ons heilig. Maar Ensor heeft komaf gemaakt met het academisme, terwijl ik daar juist een zwak voor heb, ook al druist het tegen de tijdgeest in.’         GEORGES CASIMIR ‘Ik had als jongetje al een filosofische inslag’, mijmert Casimir. ‘Ik stelde me de grote vragen: waar komen we vandaan, waar gaan we naartoe, waar zullen we over één miljoen jaar staan? Vragen die ik graag wetenschappelijk onder de loep wilde nemen. Geneeskunde leek mij een uitgelezen manier om het verband te leggen tussen die prangende vragen en ziekten, het lijden en de dood in de wereld.’ EVA DE ROOVERE ‘Wat op mij afkwam, was ook allemaal zo interessant: ik werd zangeres van Kadril, deed mee aan het project Sporen van Gerry De Mol. Dat liep zo goed dat Gerry die muzikanten wilde samenhouden. Zo ontstond Oblomow. En toen ik tijdens een repetitie eens gekscheerde dat we ook met ons tweetjes iets moesten doen, zei Gerry tot mijn verbazing meteen ja.’         PETER GOOSSENS ‘Ik maak geen allegaartje, maar hedendaagse creaties met respect voor de seizoenen én met de klemtoon op smaak. Een keuken heeft smaak nodig. Als iemand nog een stukje wil, is dat voor mij het beste compliment. Uiteraard wil ik het creatief brengen, en wil het oog ook wel wat, maar uiteindelijk moet het in je mond. Mijn creaties zijn niet gemaakt om aan de muur te hangen. Ik maak mondsensaties.’ PETER JACQUEMYN ‘Dankzij de kettingzagen waarmee ik hout bewerk, kan ik met de snelheid van een pennentrek een vorm formuleren. Ik moet op zo’n moment snel beslissen. Gelukkig bestaan er geen echt foute beslissingen. De sculptuur maakt in grote mate zichzelf. Ik vertrek van wat er overblijft, met mijn intuïtie als kompas. Elke nieuwe actie sluit bepaalde mogelijkheden uit, maar creëert er ook nieuwe.'     +32 9 324 84 34

Isel - nr. 3
november - januari 2004

Mieke Everaet ‘Dat is een nieuwe reeks waarin ik kommen met elkaar laat versmelten. Zo wordt een kom heel wat dynamischer, asymmetrisch ook, kortom visueel boeiender wegens de interessantere vormarchitectuur. Kleuren zijn minder belangrijk dan in mijn vorige werk. Op die manier leid ik de aandacht niet van de vorm af en wordt het een naakte kom. Ik wil natuurlijk wel dat mensen meteen zien dat het MIJN potten zijn. En uiteraard heeft zo’n kom geen gebruiksfunctie, verwijst ze er enkel naar.’ Hugo Duchateau Hij toont het schilderen in haar vervoerende naaktheid, uitgekleed tot op het bot. Verf, doek, textuur, vorm, formaat. Maar ook het creatieve proces, het trompe-l’oeil en het poëtische vinden hun weg naar het doek. Een schilderij moet zowel mooi als lelijk zijn, kennis en niet-kennis bezitten, optimistisch en pessimistisch zijn, en zowel levend als dood schijnen.     Maarten Van Severen De Gentse meubeldesigner Maarten van Severen wordt weleens de held van de Belgische meubelindustrie genoemd. Grote firma’s produceren zijn comfortabel zittende, strakke ontwerpen, zodat ook Amerikanen en Japanners kunnen genieten van stoel Type 03 of de Blue Bench. Nissim Israël BRUSSEL, Rue de la Roue, 15 uur : ik ontmoet Olivier Strelli, alias Monsieur Nissim. Het pand waar ik binnenstap, dateert uit de jaren 1960. Hoge zoldering, koude vloeren, bruine lift. Foto’s en klerenhangers tonen de nieuwe herfst- en wintercollectie, mooier dan ooit, met luxueuze stoffen in warme en diepe tinten. De lift voert me tot bij de man achter deze aantrekkelijke creaties. Een elegante verschijning: wit overhemd, zwarte geklede broek en vest. ‘Enchantée!’     Siegfried De Buck ‘Sieraden zijn geen vrijblijvende accessoires om het lichaam te versieren. Ze bevinden zich in de ruimte tussen mensen. Soms fluisteren ze, soms schreeuwen ze. Onbewust vertellen ze iets over hun drager en zijn persoonlijkheid. Beide moeten bij elkaar passen. Want juwelen leven. Een ring kan bloeien en groeien. Of sterven aan de verkeerde hand...’ Anne Provoost Anne Provoost is een bedachtzame schrijfster. Ze borrelt van ideeën, maar werkt die langzaam uit. Provoost debuteerde in 1990 met Mijn tante is een grindewal en brak met haar tweede, Vallen (1994), meteen door. Falling van regisseur Hans Herbots is de film naar dit verhaal waarin thema’s als oorlog en racisme worden aangesneden. Sindsdien publiceerde Provoost nog twee romans, waarvan De arkvaarders (2001) recentelijk ook in Amerika werd gepubliceerd.     Stefanie Van Nieuwenhove Het grootste talent sinds jaren, volgens haar docenten. Gewoon een meisje dat doet wat ze graag doet, volgens Stefanie Van Nieuwenhove zelf. Zij studeerde dit jaar af in de richting Textiel aan de Gentse Academie en gewoon is een understatement voor haar eindcollectie ‘Les Naufragés’. ‘Voelkunst’ maakt ze, op maat van de mens. Gefascineerd door de natuur bewerkt Stefanie wol tot iets uit je wildste dromen... Hans Waege Intendant zijn is zelfs méér dan een fulltime job! Maar ik ga efficiënt met mijn tijd om, alles is gepland.’ Hij lacht: ‘Ik zeg al jaren dat ik dit tempo niet kan volhouden, maar zie je, ik heb nooit het gevoel dat ik aan het werken ben. Ik ben hier ook vaak in het weekend. Dan ga ik naar concerten, eerlijk gezegd, ook om mensen te zien, afspraken te maken.’ Op de vraag of hij een gezin heeft, antwoordt hij bijna verontschuldigend: ‘Een job in de culturele sector valt niet te combineren met een gezinsleven... Dat ik geen gezin heb, is een consequentie van de keuze die ik gemaakt heb...   +32 9 324 84 34

Isel - nr. 2
september - oktober 2004

Marie-Jo Lafontaine – monochrome & video Marie-Jo Lafontaine stond aan de bakermat van de videokunst samen met de Amerikaanse Koreaan Nam Jun Paik en Bill Viola. Haar doorbraak beleefde ze op de Dokumenta in Kassel met de video-installatie ‘Les larmes d’acier’. Ze reisde de wereld rond. Van Brussel naar Avignon, Parijs, New York, Londen, Basel, Japan… Roger Raveel – Schilder Hoe komt het toch dat de kunstenaar die doorbrak in de tijd en een plaats in de geschiedenis verwierf, steeds terugkeerde naar de ruimte, de plaats, Machelen aan de Leie. Voelde hij dan niet de behoefte om ook die ruimte te doorbreken?     Remy Schepens – General Manager Vitra Belgium In 1934 kocht Willi Fehlbaum in Basel een schrijnwerkerij voor etalage-inrichting: vitrines, vitrine, Vitra… was geboren. In 1957 stond hij, voor het eerst op bezoek in de Verenigde Staten, voor een etalage van Herman Miller ’s kantoormeubilair. Zijn oog viel ditmaal niet op de vitrine als zodanig maar op een stoel van Charles en Ray Eames. Pieter Aspe – Auteur Hij was een kleine jongen die verdronk in de verhalen van Roald Dahl. Op zijn twintigste schreef hij zijn eerste kortverhaal en borg van de weeromstuit zijn pen op. Gelukkig haalde hij ze 10 jaar later opnieuw boven en begon van voren af aan. Vandaag verkopen zijn boeken sneller dan we ze lezen kunnen.     Pia Burrick – Glaskunst Ik luister eerst naar de mensen en probeer er toch telkens iets persoonlijks van te maken. Mijn ontwerp moet harmoniëren met de stijl van de woning en in de smaak vallen van de bewoners en een eventuele architect of bouwheer. Martin Wirtz – Tuinarchitect Mooie dingen zien en daarmee iets doen, boeit mij ontzettend. En die mooie dingen zie ik in de natuur. De beste ideeën komen tot stand in de winter. Wanneer ik een opdracht krijg om een privé-tuin te ontwerpen, stel ik zelf aan de opdrachtgever voor om te wachten tot de tuin zijn naakte vorm toont. Een tuin moet je in de winter bekijken.     Denis Van Esser – Uurwerk designer A One. A first class treatment. Het verhaal van een kleine Belg die in Zwitserland een eigen uurwerk laat bouwen. Nationale trots die hoge ogen gooit in het buitenland. Vandaag dragen een driehonderdtal Belgen het Van Esser gevoel om hun pols. Aan de vooravond van de doorbraak neemt Denis Van Esser me mee voor een reis door de tijd in zijn juwelenzaak te Hasselt. Co Van Driel – beeldend kunstenaar Dialoog vind ik belangrijk. Als een model voor mij poseert, is het van essentieel belang dat er gecommuniceerd wordt. Tussen model en kunstenaar moet een harmonisch ritme ontspringen dat enkel kan bereikt worden door middel van taal: wat binnenin zit moet naar buiten komen. Enkel op die manier kan ik het juiste ritme vinden om tot een gaaf beeld te komen. Zonder dat ritme lukt het niet.     +32 9 324 84 34

Isel - nr. 1
juli - augustus 2004

Een nieuw tweemaandelijks zinnenprikkelend magazine! Speciaal voor hen die genieten tot een levenskunst willen verheffen.Zij die de kunst ontdekken in de opvoering van een toneelstuk, de bereiding van een gerecht, de creatie van een modelijn, een film, architectuur, design en andere kunstuitingen. Zij die het verhaal achter de kunst willen proeven! Op smaak gebracht met foto's, teksten en gepersonaliseerde layout.   Mijn handen volgen mijn gedachten. Beide zijn onvoorspelbaar. Brody Neuenschwander In het hart van Brugge woont Brody Neuenschwander. Een sierlijk naambordje op de gevel van een historisch herenhuis wijst ons de weg. Wandelaars slenteren zonder omkijken voorbij. Een klein groepje toeristen stopt en gluurt door het raam. Ze aarzelen even en beslissen dan toch om binnen te gaan, op zoek naar een leuk souvenir. Brody Neuenschwander is kalligraaf, grensverleggend en internationaal gerenommeerd. Geboren in Amerika, geschoold in Londen en actief in Brugge. fleurig poëziebehang Tine Moniek Tine Moniek, 25 lentes jong, plakt vrolijk woorden op de wanden van de grote mensenwereld. Humor is haar wapen in de zogenaamde poetry slams. Doel: het publiek veroveren voor alle seconden zijn weggetikt. En als haar woorden uit het licht van de spotlights verdwenen zijn, dan vind je haar in een hoekje met een boekje. Want elke week verwacht de abonnee van Tinemoniek een brief met poëzie. Een dubbelgesprek met Tine Moniek én Tine, het meisje achter de woordkunstenares.     hoofd in de wolken, voeten op de grond Louis De Cordier De wind giert ons om de oren, maar geen haar op ons hoofd dat eraan denkt binnen te gaan zitten. Louis De Cordier, jong en bevlogen, maakt sculpturen waarin je vaak kan schuilen. Dus concentreren we ons daarop. Met je geest kan je veel, zelfs warm en beschut zitten. Louis De Cordier (26) maakt poëtische schuilplaatsen: de fragiel ogende coconstructuren geven meer houvast dan je vermoedt. Zoals sommige dieren hun huis met zich meedragen, kunnen zijn sculpturen gemakkelijk naar een andere context verplaatst worden. En in zijn tekeningen smelt alles samen tot één geheel: geluid, gevoel en beeldende kracht. potloodlijnen in steen Christian Kieckens “Als kleine jongen vergezelde ik mijn vader naar Brussel wanneer hij bij groothandels grammofoonplaten ging inkopen voor zijn winkel. Dat waren prachtige momenten. Ik ging ook regelmatig op bezoek bij mijn grootouders en een oom die hier woonden in de jaren vijftig. Die oom nam me dan mee naar de cinema. Pas deze week realiseerde ik me dat ik een sterke band met Brussel heb. Ook mijn moeder woonde tijdens haar jeugd in de jaren dertig in Brussel, samen met mijn grootouders. Ze kijkt nog steeds op die tijd terug als één van de mooiere periodes van haar leven. Nu ik binnenkort zelf naar hier verhuis, zie ik hoeveel lijnen uit mijn jeugd in deze stad samenkomen.     la gravure, l’amour de mon cœur Katrien Caymax “ Papier is zacht, kan ook hard zijn, is sensueel en heerlijk om aan te raken.” Het zijn de woorden van Katrien Caymax: ingetogen, teder en bescheiden. Op papier kan ze haar hele leven kwijt. ”La gravure, l’ amour de mon coeur”, zegt ze zelf. Nimmer vervagend en passioneel, zoals het hoort in echte liefde. theater maken is in het zand schrijven Marc Cnocps De zon schijnt. Op de stoel naast mij ligt nog een restje water van een verdwaalde regenbui. Tegenover me, aan de teakhouten tuintafel, zit Marc Cnops: zwarte broek, zwarte kasjmieren trui met daaronder een helder wit overhemd. We hebben afgesproken op een stijlvol terras op ’t trendy Zuid in Antwerpen. Achter de hoge tuinmuur weerklinkt schel een schoolbel. Een verborgen horde luid joelende kinderen stuift een schoolplein op. De uitgelaten bende zorgt voor een banaal maar rijk pandemonium als geluidsdecor bij ons gesprek.     ik kook altijd, ik kan niet anders. Geert Van Hecke “Ambacht, daar begint het mee. Eerst moet je de materialen leren kennen, pas na lange tijd kan je evolueren naar kunst. Bij beeldhouwers en schilders is dat niet anders. Jonge artiesten willen te snel overgaan naar abstracte kunst, en dan vraag ik me toch af: ‘Waar zijn ze mee bezig?’. Ze kennen hun producten niet eens, ze hebben geen ervaring, … pas op, soms geraken die acrobaten er ook. Durf charmeert, ook al leidt het niet vaak tot hoogstaande resultaten. fiëstamuziek uit een grote valies Think of one Rood, geel, paars, groen, feestvlagjes in Fort IV in Mortsel. Wie denkt nog aan de regenwolken als het kleurrijkste feestorkest van Antwerpen voor je neus zit? Met z’n tienen zijn ze. Op dit moment toch. De bezetting wisselt naargelang de vijf vaste leden kennis maken met andere muzikanten, muzikale genres, culturen. Hun jongste kennismaking was die met Carranca, Lulu Araújo, Cris Nolasco en Dona Cila Do Côco. Met deze Brazilianen namen ze Chuva Em Pô op. Of het nu, ik ga op reis en ik neem mee of eo voy en viajar y eo prendo: reizen is hun leven. Reizen maar nooit zonder de muziek. Reizen naar plaatsen waar mensen muziek ademen. De valiezen worden gepakt. David Bovée, melodiekesmaker van Think of One, vertelt. Fiësta!   +32 9 324 84 34