Nadat haar eerste roman ‘Poolijs’ op applaus werd onthaald, verscheen onlangs van Ruth Lasters de poëziebundel ‘Vouwplannen’. Een fraai staaltje dichtkunst waarmee ze onmiddellijk dan ook genomineerd werd voor de Jo Peters Poëzieprijs die op 19 april eerstkomend zal worden toegekend.
De bundel is verdeeld in 4 capita: Doorgangen, Spiertrekking, Wetmatigheden en Gras. Het zijn als het ware vier ijkpunten in het leven van de mens. De filosofie die Lasters verkondigt, bestaat uit kerngedachten. Haar poëzie klopt, in al de 39 creaties. Haar stijl is eigengereid maar kundig aangebracht. De bijwijlen onorthodoxe woordvolgorde en plotse onlogische afbrekingen, doet niets af van haar vloeiende gedachtenspinsels., integendeel. In Voetbal schrijft ze “Er schuilt niets groots in streven naar onvolkomenheid zolang men wereldwijd met falen het verwart”. Is dat taalkundig correct of is het zoals zij in Doorgang schrijft:” wij met een foutmarge”? In elk geval is voor mij in deze alles mogelijk, als het maar tot een poëticale bijdrage leidt. |