|
Het Davidsfonds gaf Vlaamse Retabels als ondertitel ‘Een internationale reis langs laatmiddeleeuws beeldsnijwerk’ en kondigde dit boek aan als een ‘sensationeel lees- en kijkavontuur’. Wel, allebei de omschrijvingen zijn correct. Steden als Antwerpen, Brussel en Mechelen waren in de late middeleeuwen topproducenten van deze altaarstukken. Onder de regering van de Bourgondische hertogen kende dit artistieke product heel wat bijval in grote delen van Europa. Een retabel, ook altaarstuk genoemd, is in feite een versierde opbouw, doorgaans aan de achterzijde van een altaar geplaatst. De Latijnse naam retrotabulum wordt dan ook meestal vertaald als: ‘keerzijdetafel’. Er kwamen bij het tot stand komen van zo’n creatie heel wat ambachtsdisciplines kijken, waaronder houtbewerkers, tafereelmakers, beeldensnijders, vergulders en schilders. De auteurs van het prachtige boek, de kunsthistorici Ria De Boodt en Ulrich Schäfer, slaagden erin om in 10 hoofdstukken een aspect van het retabel te belichten, van geografische en historische context tot restauratie en onderzoek. Maar ook aan de betekenis van de beelden en aan de opdrachtgevers en kopers wordt aandacht besteed. Vlaamse Retabels schetst een boeiend beeld van een door de geschiedenis wat verwaarloosd artistiek voortbrengsel uit een periode van grote culturele bloei in onze contreien. De prachtige foto’s van Johan Geleyns, vertellen dan ook een weergaloos verhaal.
|